Wednesday, July 25, 2007

Leuk! Verstandskiezen trekken...

Vorig jaar zei de tandarts tegen me dat ik beter mijn verstandskiezen kan laten trekken door een kaakchirurg omdat ze niet verder zullen groeien. Kiezen die maar half doorkomen zijn moeilijk schoon te houden en dat zou in de toekomst tot narigheid kunnen leiden. Beter op een gunstig tijdstip de kiezen laten verwijderen in plaats van met haast als het ooit pijn gaat doen, aldus de tandarts. Een gunstig tijdstip vinden bleek moeilijk te zijn. Het verwijderen van verstandskiezen kan resulteren in nogal nare en pijnlijke neveneffecten waardoor je enkele dagen niet erg fit bent. Het is daarom erg makkelijk om excuses te vinden: ik moest eerst een aantal maanden afstuderen, vervolgens kon het niet omdat ik net een aantal maanden aan het werk was, daarna was ik met mijn marathon training bezig, en tot slot stond mijn uitstapje naar Cambridge in de weg. Dat is allemaal verleden tijd. Geen excuses meer. Dus ben ik afgelopen donderdag, na een jaar van rekken, naar de kaakchirurg geweest.

Ik keek niet bepaald uit naar vorige week donderdag. De horror-verhalen die je de dagen van te voren van mensen hoort maken je niet vrolijker. Bovendien moest ik 's ochtends eerst naar de normale tandarts voor controle. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel de jaarlijkse afspraak bij de tandarts. Een half uur tot een uur wachten in de wachtkamer, om hopelijk na vijf minuten inspectie weer buiten de deur te staan. Deze keer duurde het wat langer omdat het tijd was voor een rontgenfoto die om de drie jaar gemaakt wordt. Gelukkig was was alles in orde, en zag de dag er opeens een stuk zonniger uit. Zelfs de kaakchirurg leek niet meer zo'n obstakel.

Mijn ouders gingen mee zodat ze me terug konden rijden omdat ik daar zelf niet meer toe in staat zou kunnen zijn. Of ik zou op de heenweg wel eens per ongeluk de weg naar het ziekenhuis kwijt kunnen raken. Dus daar liep ik dan door de gangen van het ziekenhuis als een Saddam Hussein op weg naar mijn executie, geëscorteerd door twee beulen. Na het halve ziekenhuis afgelopen te hebben om mezelf te registreren was het wachten aangebroken. Het foldertje dat ik bij registratie kreeg stelde niet gerust. Er was een hele lijst aan complicaties die konden optreden met daarbij de stappen die je kon nemen om het effect ervan te verminderen. Er stond bijvoorbeeld dat de zwelling van de wang na een dag of drie op z'n hoogst zal zijn. Een dag of drie! Ai!

De procedure begon met het maken van een röntgenfoto van de hele kaak. Dat is dus foto nummer twee, maar wees niet ongerust, ik ben nog niet gemuteerd in een meedogenloos monster. Ik werd daarna op een tandartsstoel in de isoleercel...eeh... een erg klein hokje geplaatst waar ik moest wachten totdat de arts mij een verdoving zou geven. De arts kwam binnen, deed de deur dicht met luide klik, stelde zich voor en ramde zonder waarschuwing vooraf de spuit erin. En nog een. Een nogal vervelend gevoel wat gelukkig maar een paar seconden duurt. Het intrekken van de verdoving duurt even en ik werd alleen gelaten: "probeer je te ontspannen". Ok, no problem, will do. Langzaam voel je dat je leven aan je lichaam onttrokken wordt. Uiteindelijk is een helft van je wang, kaak en tong wat gevoelloos. Praten gaat was lastig. Na een tijdje gaarkoken werd ik naar een andere kamer gebracht voor de daadwerkelijke ingreep. Dat was eigenlijk een anti-climax. Je krijgt een doek over je hoofd zodat je niets kan zien. Vervolgens krijg je te horen dat er veel druk op je kaak komt te staan, maar dat dat normaal is. Wat gerommel in je mond gevolgd door wat acties met naald en draad later en je kan weer weg.

De ingreep valt achteraf wel mee, maar de nasleep is vervelend. Je hebt de hele tijd een bloedsmaak in je mond en de belofte dat pijn zal volgen wanneer de verdoving uitgewerkt is. Ik kreeg wat receptjes mee voor pijnstillers die ik bij de huisarts kon halen om in te nemen nadat de verdoving uitgewerkt was. Eenmaal thuisgekomen ben ik in de zon gaan liggen, en zat half in slaap te wachten tot de verdoving uitgewerkt was. Toen ik merkte dat de verdoving begon weg te trekken, maar ik niet veel meer pijn voelde dan een simpel vleeswondje heb ik maar besloten om geen pijnstillers in te nemen. Wat eten betreft heb ik het de eerste dag maar bij wat water, melk en papjes gehouden. De volgende dag kon ik weer normaal eten. En nu een week later kan ik ook de nog steeds herstellende kant van mijn gebit weer gewoon gebruiken.

Dus achteraf viel het wel mee. Helaas wilde de arts niet allebei mijn onderste verstandskiezen tegelijk trekken. De verdoving is daar te gemeen voor en het type kies te lastig. Dus moet ik over een paar weken weer. En behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Bah!

No comments: