Wat we precies met het departementsuitje gingen doen was een goed bewaard geheim dat pas op de weg naar het evenement werd onthuld. De dag van te voren wisten we alleen dat het om een landelijke activiteit ging en dat we dikke sokken mee moesten nemen. Gezien het slechte weerbericht had ik nog wel per email gevraagd of we nog paraplu's mee moesten nemen. Dat was niet nodig, hoewel ik onder andere als reactie kreeg dat ik een padvindersmotto ten harte moest nemen: op het meest onverwachte voorbereid zijn en elke fysieke uitdaging kunnen weerstaan.
Dat laatste viel toch wat tegen. Ik moest ten eerste door de stromende regen fietsen. Nu zijn ze de weg tussen mijn huis en de bushalte opengebroken, en daar kon ik nog maar net langs. Met al dat puin hadden mijn banden wat moeite, en uitgerekend mijn achterband ging lek. Ik kon nog wel de bus halen, maar wat een lekker begin van de dag. Grr!
Maar ik was er op tijd en daar gaat het om. We werden per bus opgehaald, maar deze liet nog even op zich wachten. Dat was maar goed ook want er moesten nog veel meer collega's op komen dagen:
Uiteindelijk vertrokken we met een man of vijfentwintig. De dubbeldekkerbus waar we in reden had wel plaats voor vijftig of meer man, dus we konden nu nog lekker lui zitten. Maar dat zou snel veranderen.
Eenmaal aangekomen kregen we eerst een boerenmaaltijd. Soep, melk, brood met kaas en ham, en nog meer brood. Alleen het volkorenbrood was niet te eten. Met een gevulde maag werd het plan onthuld. We moesten groepjes vormen en klompen aantrekken. Daarna konden we van start gaan en ons een weg naar de overwinning slaan:
De spelregels waren eenvoudig. Ga het weiland in. Sla de bal in zo min mogelijk slagen in het gat. Ga dan door naar de volgende. Het eerste probleem kwam al snel naar voren: waar zitten die gaten eigenlijk? De gaten werden aangegeven met palen en er was er inderdaad een in de verte zichtbaar. Dus we konden van start gaan. Toen het volgende probleem: hoe sla je zo'n bal wel? Niet dat ik ooit eerder golf gespeeld heb, en veel deed het er ook niet toe. Als bal wordt een zachte opgeblazen bal gebruikt, van ongeveer de helft van het formaat van een voetbal. En als golfclub een stok met daaraan een klomp. Dus ja, knallen maar:
Zoals je kan verwachten valt dat toch behoorlijk tegen. We hebben diverse malen de bal uit sloten en bosjes moeten halen. Dit maal niet door mij toedoen! En als je niet uitkeek vloog niet de bal maar koeienstront om je oren! Overigens bevielen de klompen zeer goed, ondanks de pijn aan de voeten. In het drassige gras met verse koeienvlaaien zou ik niet graag met mijn normale schoenen gelopen hebben.
Af en toe kom je ook nog wat hindernissen tegen, zoals deze boom. Gerard adviseerde mij de boom eerst om te hakken (het omhakken van bomen was het onderwerp van een vorig personeelsuitje waar ik nu nog de horrorverhalen van hoor), alvorens tot schot te komen. Maar het lukte zo ook wel:
Eerlijkhalve moet ik zeggen dat het eigenlijk niet lukte. Ik sloeg voorzichtig en de bal rolde niet ver genoeg door. Het is toch vrij lastig zo'n balletje goed te raken. Ik heb diverse malen gehad dat ik wat minder voorzichtig deed en de bal een forse mep verkocht, maar daarbij de bal in de grond drukte en liet opstuiteren in plaats van een "homerun" te slaan. Of met de bal op twintig centimeter van het gat nog drie pogingen nodig hebben om hem er in te krijgen...
Een andere vorm van obstakels waren koeien:
Als een levend schild beschermden de koeien de paal. Een poging van mijn collega om de paal te bereiken mislukte omdat een koe in de weg lag. Het leek er even op dat we moesten rennen voor ons leven toen de koe geraakt werd. Het beest stond op, keek verbaasd om zich heen, en besloot verder te gaan met de orde van de dag, namelijk gras eten.
Maar dan is de grote vraag... waar moet die bal nu in?
Door de regen van de afgelopen dagen was het volgelopen. Dus vonden we het wel goed als de bal in de plas terecht kwam. Dat was een stuk eenvoudiger en scheelde een heleboel ergernis :P
Na deze sportieve activiteit stond er een culturele activiteit op ons te wachten. De bus reed ons rond in de omgeving van de Utrechtse heuvelrug en een gids gaf ons commentaar. Het commentaar bestond aanvankelijk uit "Links ziet u twee koeien. Oh, en rechts ook nog een paar." Wat later werd het meer een huizenjacht. Alleen raakte ik wat ontmoedigd van de huizenprijzen. Zelfde met de befaamde economiecrisis van het moment zijn die nog niet veel gezakt. Twintig miljoen voor een kasteeltje is nog een beetje boven mijn budget.
Maar concluderend, het was een geslaagde dag. Aanvankelijk leek mij golf behoorlijk suf, maar ik heb me kostelijk vermaakt en vaak dubbel gelegen van het lachen omdat er iemand weer een bal totaal verkeerd sloeg!
0 comments:
Post a Comment